Sakuranbo!

Onze grootste DIEHARD-class was vandaag weer… “personages tekenen”. Het was TOTAL COMPLETE OWNAGE. Nou misschien wat overdreven, maar we zijn niet gewend om in een klas te zitten met zoveel mensen die zo mooi kunnen tekenen. We kregen bijna de slappe lach vandaag tijdens de les omdat we ons zo ver beneden het niveau van de klas voelden :p Ditmaal moesten we de silhoueten van vorige keer opnieuw overtrekken en helemaal uittekenen. Ontzettend leuke opdracht, maar jee wat is iedereen toch getalenteerd hier! Zulke mooie tekeningen!!! En dit is nog maar het eerste jaar. De meeste leerlingen zijn nog maar 18, en de ultra-koreaan, die denk ik van allen de beste tekeningen maakt, is zelfs maar 17. We hoorden van haar dat je in Korea niet gewone high-school hebt, maar animation high-school, waar je leert tekenen en vakken hebt als manga, videogames, animatie etc. Sugoooooi!!! Geen wonder dat ze zo goed is! Maar de rest van de klas tekent ook echt geweldig. Je moet niet denken aan die echte mangastijl, met grote ogen en kleine mondjes. Iedereen heeft zijn eigen stijltje hier, en wat ze allemaal gemeen hebben is dat hun tekeningen anatomisch heel goed kloppen. De personages zijn echt overtuigend getekend. Wij zouden NO WAY zijn toegelaten op deze opleiding toen we 17 waren, en waarschijnlijk niet eens met ons huidige tekenniveau. Kun je je voorstellen wat een geluk we hebben dat we mee mogen doen aan de manga-opleiding op deze manier. We voelen ons een tikje geintimideerd, maar zijn ontzettend blij dat we zo veel kunnen leren van onze klasgenoten hier!

Van alle exchangestudents hebben wij het drukste rooster gekregen. De meeste anderen hebben geen klap te doen en bezatten zich bijna iedere avond. Ook vandaag was het raak, de Amerikaanse groep lag ’s avonds weer lallend op de vloer, want er was een feestje in onze dorm. Wel een leuk feestje trouwens, een welkomsparty voor alle exchangestudenten! Er was een speech voor ons, door een oude kerel die we niet kenden en bovendien sprak hij alleen Japans dus we konden het ook niet verstaan :P… Maar erg lief, zo’n speech voor ons! Verder hebben we iedereen in het huis zo’n beetje leren kennen tijdens de party (eindelijk de Koreanen hun namen onthouden! Omdat ik ze in mn telefoon heb gezet :)). Ook kwamen we een Japanse studente tegen die in september naar de HKU gaat. Naho heet ze, en ze is een beetje hippie-achtig, studeert mode ontwerpen en architectuur (in Japan is dat hetzelfde!). We zullen haar een tour van Nederland geven als ze volgend semester komt! Feestje was verder gezellig, erg veel foto’s gemaakt, dat doet iedereen hier constant :P. Je moet maar kijken bij de foto’s.

Morgen relaxed schets-lessen en een Coffee-hour met Japanse studenten die Engels willen leren. Poeh, we hebben het druk

Sorry, lange post, maar we hebben ook zo veel te vertellen

Het wordt keihard Japans werken hier op de manga-opleiding hoor! Ons rooster is een beetje veranderd (hij verandert elke dag zo’n beetje). We gaven aan dat we heel graag beter wilden leren tekenen en toen heeft Ogawa-sensei allemaal docenten gebeld of we hun klassen mochten doen. Het resultaat is een boordevol rooster: Maandag hebben we “illustratie”-les van 1-6, dinsdag “mangastrip maken” van 1-6, woensdag “personages tekenen” van 1-6, donderdag “schetsen” van 3-6 en op vrijdag “natekenen” van 1-4. Ook hebben we een extra opdracht gekregen ter vervanging van het vak “interviewen”, dat we uiteraard met ons matige Japans niet konden volgen: korte manga maken van ongeveer 8 pagina’s met als thema een kindje dat voor het eerst boodschappen doet. Tussendoor verder nog Japanse taallessen en uiteraard huiswerk. Hmmm, en Japan zelf bekijken natuurlijk. Misschien een beetje veel, maar we kwamen hier om beter te leren tekenen en dat gaan we doen ook!

Deze week hadden we “personages tekenen” en dat was een eerstejaars vak. Onze klasgenoten konden allemaal ontzettend mooi tekenen, we werden er bijna bang van :p. De opdracht van vandaag was om een viertal silhouetten te tekenen waarvan duidelijk moest zijn wat voor beroep ze uitbeeldden. Om dat goed te kunnen tekenen ging iedereen poseren en tekenden we elkaar na. Daarna moesten we de tekeningen omlijnen met inkt en ten slotte helemaal inkleuren. Wij hebben nog nooit inkt gebruikt en dat was ontzettend moeilijk!! We hadden echt tot 6 uur nodig om de opdracht af te maken! Erg leerzaam, maar we waren wel ontzettend moe na deze les :). Speciaal voor ons hadden ze de opdracht naar het Engels vertaald, maar zo krom dat we het nog steeds niet helemaal snapten (“First of all, the group of 2/3 person. The making whole-length is sketched.”…ja). Gelukkig konden onze klasgenoten ons helpen. Bij “schetsen” moesten we onze handen natekenen, erg leerzaam. Een meisje kwam naar ons toe om ons witte broodkorstjes te geven. Ze had een heel zakje en deelde ze uit, alsof ze eendjes aan het voeren was :). Op vrijdag hadden we “natekenen” en moesten we elkaars gezichten tekenen. Best grappig, onze schetsboeken staan nu vol met aziatische gezichten . Een verlegen meisje naast ons gaf ons een klein briefje waar ze ons als mangapoppetjes op had getekend, erg lief! Toen de les was afgelopen en we naar huis liepen kwamen we tenslotte nog Yuka tegen! Yuka is een student hier die vorig jaar op uitwisseling was naar de HKU. We hebben haar toen een aantal keer ontmoet. Het was erg leuk haar hier weer te zien! Ze heeft een autootje en dus gaan we binnenkort daarmee de omgeving van Kyoto verkennen. Verder gaan we in de klas veel om met de Koreanen. Er is een groot aantal uitwisselingsstudenten uit Korea op de manga-afdeling en die wonen allemaal in hetzelfde huis als ons. Ze herkennen ons (Mareza!! Waado!!), maar eerlijk gezegd kunnen we hun nog niet helemaal uit elkaar houden. Hun namen zijn ook heel moeilijk (Shun? Shong? Yun? Geen idee!) . Dus we lachen maar naar elke Aziaat die we zien (en dat zijn er best veel haha).

Erg leuk op school hier, en de docenten zijn ontzettend aardig. De meesten kunnen amper Engels maar ze doen erg hun best om je te helpen en je te betrekken bij de les. De leerlingen zijn allemaal erg nieuwsgierig naar ons, en proberen met ons te praten wat erg leuk is ondanks dat het ontzettend moeizaam gaat :P. Iedereen kan geweldig goed tekenen, wat ons een echte boost geeft om zelf ook beter ons best te doen. We voelen ons hier best thuis! Toen we tijdens de pauze in het schoolcafé zaten waar een jongen op de piano prachtig allemaal liedjes uit Final Fantasy X speelde, voelden we ons helemaal op onze plek.

We dachten dat we hier in Japan zeeen van Sushi zouden eten. Niets was echter minder waar. Sushi is hier helemaal geen hoofdgerecht maar iets wat eventueel gelunched wordt. Het aantal sushi restaurants is ook een stuk minder dan het aantal ramen(noodle)-restaurants. Maar gisteren was het zover, eindelijk een goede sushispot gevonden, met lopende band! Samen met de Finse uitwisselingsstudtent die nog nooit sushi had gegeten, gingen we zitten aan een lange lopende band vol schoteltjes prachtige sushi. Tot onze vreugde kosten de bordjes sushi die langskwamen maar 130 yen, ongeveer 80 eurocent! Elk bordje wat langskwam was een genot voor het oog :). Zoveel nieuwe sushi die we nog niet hadden gezien in Nederland. De vis was ook erg vers en kwam niet uit de koeling (zoals vaak bij ons). Toen we ons enigszins vol hadden gegeten deed de kok er nog een schepje bovenop en kwamen er nog meer nieuwe smakelijke creaties langs die we natuurlijk niet konden laten staan. Kijk op de foto hoeveel bordjes we uiteindelijk hebben gegeten, volgende keer wordt dat meer!

Eindelijk konden we vandaag beginnen aan onze eerste les: Illustratie! Niet dat het allemaal zo makkelijk en duidelijk was… Toen we de klas binnenkwamen was het allemaal een stuk vager en wisten we niet precies waar we moesten gaan zitten. Ons aanspreekpunt Ogawa-sensei (tevens de leraar van vandaag) wist ook nog niet helemaal precies wat hij met ons aanmoest, omdat de les van vandaag misschien toch te veel Japans zou vereisen. Zelf sprak hij amper Engels wat de situatie er niet bepaald makkelijker op maakte. Uiteindelijk konden we gaan zitten en moesten we een tijd in onzekerheid wachten tot de les begon. De docenten begonnen een lang verhaal in het Japans, waarna we opeens werden uitgenodigd om ons voor te stellen voorde klas. Het voorstellen moest in het Japans en meteen voor een klas van vijftig man dus erg spannend. “Eh… Hajimemashite…” (Leuk jullie te onmoeten). Aan het eind kregen we een applaus wat de situatie wel weer grappig maakte :). De inhoud van de les was als een droom voor ons! Het is de bedoeling dat we een verhaal kiezen, bijvoorbeeld een mythe, sprookjes of epos, en daar dan een set van vijf grote illustraties bij maken. Een aantal daarvan moeten in kleur, om bijvoorbeeld de kaft van het verhaal te sieren. Ook moeten er zwart-wit illustraties worden gemaakt die in een eventueel boek zouden kunnen. Er werden allemaal indrukwekkende voorbeelden laten zien en vele art-books uitgedeeld om inspiratie uit op te doen. Het niveau ligt hier ongelooflijk hoog dus het is een erg inspirerende omgeving voor ons. We keken een aantal portfolios in waar hele mooie dingen in stonden. Leerlingen stoppen hier een stuk meer tijd in hun werk.
We zijn nu na aan het denken over welk verhaal we gaan kiezen. Over twee weken moeten de eerste schetsen af zijn. Tenminste, dat is wat we uit het lange Japanse verhaal dat de docenten hielden opmaakten Gelukkig kwam Ogawa-sensei het na het klassikale verhaal nog even uitleggen. Nu sprak hij ineens een stuk beter Engels dan eerst! Japanners schamen zich vaak voor hun Engels dus dat zou hier ook wel het geval geweest zijn. (In werkelijkheid spreekt Ogawa-sensei een stuk beter Engels dan wij Japans, maar hij lijkt erg nerveus als hij Engels probeert!). Hij wou onze portfolio zien en bladerde geintereseerd door ons boekje. Hij vroeg of hij hem mocht meenemen zodat hij onze tekeningen aan zijn collega’s kon laten zien. We zijn benieuwd of we er nog wat van horen (en of we het boekje nog terugkrijgen :p). Morgen de tweede les, maar als die net zo cool is als deze, dan kan onze trip naar Japan echt niet meer stuk.

Zaterdag stond in het teken van het verwelkomen van nieuwe studenten en uitwisselingsstudenten op de campus van Seika. Er waren allemaal optredens en eetkraampjes. Alle clubs van de school hielden presentaties en probeerden leden te werven. De mountain-hiking-club en de schoolkrant wilden ons al voor hun clubje hebben, maar we waren ook wel geinteresseerd in de game-club en de manga-club :). Er waren hele cool optredens op een groot podium in het water. Seika heeft een soort amphitheatertje, tegen de heuvel op staan allemaal stenen banken en zo kan je kijken op het podium. Een aantal jongensbands speelden gitaar, een meisjesband in gele regenjassen zong ook een paar liedjes. Er waren allemaal dansoptredens en een demonstratie van de taekwando-club. Ook was er een rare club die het leuk vond om naakt of in een kippenpak rond te rennen en dansen tussen het publiek… Ik vraag me af of ze veel nieuwe leden hebben geworven. En er was een wapen-club! We hebben gevraagd of ze even wilden poseren op de foto voor ons en dat deden ze graag, met hun enorme vuurwapens :P. Erg grappig al die clubs. Ze geven je de kans om naast je studie nog iets anders te leren, en ze organiseren allemaal activiteiten die je mee kan doen. We gaan kijken of we voor 5 maanden ook bij een clubje kunnen. Op die manier kunnen we het Japanse schoolleven ten volle beleven natuurlijk!

Aan het eind van de dag gingen we terug naar onze dorm, en tot onze verbazing liep er een aap op het hek! Zo’n grote makaak. Toen we dichterbij wilden komen werd hij heel agressief, dus we bleven maar uit de buurt. “Saru wa abunai desu”, zei otosan later, de apen zijn gevaarlijk!

De afgelopen dagen zijn de Japanse kersenbloesems in volle bloei geraakt, en dat betekent feest in Japan! We zijn op onze fietsjes de stad in gereden en hebben de mooiste plekken gezocht om deze bomen te spotten. Daarbij hebben we een aantal geweldige tempels en heiligdommen bezocht (Ginka-kuji, Heian). We waren niet de enige met dit idee, half Japan was volgens mij op de been om de kersenbloesems te zien! En toch heb je hier niet zo’n last van de drukte, dat komt omdat mensen hier hun allerbest doen om je niet aan te raken en ze dus niet tegen je op lopen (zoals in Amsterdam bijvoorbeeld). Druk maar aangenaam dus :). Uiteindelijk zijn we naar Maruyama park gegaan. Dat is de plek om kersenbloesems te spotten, Japanners houden er hanami, picknick onder de bomen. Overal ligt plastic blauw bouwzeil (erg lelijk) waar mensen dan op gaan zitten (wel netjes hun schoenen uitgedaan). Je kon in het park ontzettend raar soort voedsel kopen, Ward heeft een inktvis op een stokje gegeten (zie foto, pagina2!). Overal hingen lampionnen en de sfeer was ontzettend gezellig! Toen wij ook een klein picknickje hielden onder de bomen werden we van alle kanten bekeken terwijl we mensen “gaijin!” hoorden fluisteren (gaijin = “buitenlander”) :P. Japanners vinden ons blonde mensen nog altijd raar, helemaal de Finse uitwisselingsstudente met haar bijna lichtgele haar :). Toen we ’s avonds nog eens terugkwamen in het park waren de meeste mensen al dronken, Hanami is ook een soort groot drinkfeest. Het hele park en de bomen waren met lampionnen verlicht, een prachtig gezicht. In het midden van het park stond een tempel met drie grote bellen er aan. Mensen stonden in lange rijen om de bellen te kunnen rinkelen!

We hebben de kersenbloesems ten volle mogen meemaken hier en dat was ontzettend leuk. Sommige bomen zijn ontzettend oud en worden ondersteund door allemaal houten constructies, in Japan ondersteunen ze een boom liever dan dat ze hem kappen. De bomen op de campus zijn nog niet in bloei, hier in het noorden van Kyoto is het ietsje kouder, dus komende tijd kunnen we ook nog daar van de sakura genieten.

Fotos: Kijk ook op pagina 2

De HKU was in Kyoto, jaja, want op onze school was een grote bijeenkomst van kunstacademies over de hele wereld. De bedoeling is om contact te leggen met allerlei scholen en zo meer uitwisselingen mogelijk te maken. Toch nog een beetje HKU dus, onze eerste dag in Kyoto! We hebben de campus verkend, Kyoto Seika University is ontzettend groot met heel veel gebouwen, werkplaatsen, tennisbanen, bibliotheek, vogelkooien en herten. Het ligt mooi tussen de bergen in het noorden van Kyoto. In de kantine eten we nu eigenlijk iedere dag, het eten is erg lekker en ontzettend goedkoop. We hebben ook al het klaslokaal gezien waar we manga-lessen gaan krijgen. Het is een grote zaal waar alle vier jaren bij elkaar zitten. Iedereen krijgt er een klein werk-bureautje en daar moet je de hele dag werken. Overal staan kasten met manga en tekenspullen. De lessen beginnen 9 april, we kunnen niet wachten! Het is heel gek om tussen allemaal Japanse studenten rond te lopen. Soms gaan ze naar ons zwaaien, waarschijnlijk omdat we zo uit de toon vallen :P. Er zijn meer uitwisselingsstudenten, een paar uit Amerika en Australie, Finland en Duitsland. Het grootste deel komt echter uit China of Korea, en zij spreken geen Engels. De enige manier om te communiceren is dus door Japans te praten, en dat leren we dus steeds beter! We hebben fietsen gekregen en rijden nu elke dag een beetje rond door Kyoto. Grote betonnen gebouwen worden afgewisseld met prachtige kleine shrines en tempeltjes. We hebben het manga-museum bezocht, een groot museum met 300.000 manga-exemplaren. Iedereen gebruikt het museum als een bibliotheek en zit overal op de grond boekjes te lezen.

Er wordt wel gezegd dat Japan duur is, maar wij merken er nog niet veel van. Goed eten kost ongeveer 500 yen
(3 euro), en mangaboekjes zijn helemaal goedkoop (100 yen, 60 cent). Ook hebben we al wat mooie artbooks gekocht hier, en vooral veel poppetjes uit van die ballenautomaten gehaald :P.

De kersenbloesems beginnen al mooi te bloeien, dit weekend is de officiele sakura-viering dus we zijn benieuwd!

Fotos -> (kijk ook op pagina 2!!)

Eindelijk! We zijn in het land van de rijzende zon Het begon al goed, toen we aankwamen op het vliegveld moesten we eerst uitgebreid gecontroleerd worden (vingerafdrukken geven, foto van je gezicht), en vervolgens zochten ze onze bagage ook nog even door. Eindelijk waren we in de aankomsthal, maar het was intussen half elf savonds. Het busje dat ons van Osaka helemaal naar Kyoto zou rijden was al weg! En er reden geen treinen meer… omdat we niet op het station wilden slapen hebben met ons gebrekking Japans gevraagd of de nog aanwezige taxi-chauffeurs een hotel voor ons konden regelen (yasui to chikai kudasai- goedkoop en dichtbij!). Ze begonnen allemaal voor ons te bellen met hotels, en uiteindelijk werden we naar een beetje raar hotel gereden. Toen we binnenkwamen moesten we betalen in een automaat (alles in Japan moet je betalen met een automaat). De kamer was niet duur, dus we verwachtten er niet veel van. Maar het tegenovergestelde was waar: het was een ultra-luxe kamer met een bubbelbad, een verwarmde wc met duizend knopjes, een karaoke set, een tv met gratis films, een mega-bed… Ons vermoeden was waar, de taxichauffeurs hadden ons naar een love-hotel gebracht! Een love-hotel (ook wel fashion hotel genoemd) is een goedkoop hotel dat speciaal is ingericht voor stelletjes, in Japan heb je namelijk niet mogelijkheden om als stel even samen te zijn. De huizen zijn klein en meestal wonen de Japanners met hun hele familie op een kamer. Daarom dus de love-hotels! Deze hotels zijn opvallend luxe, maar heel goedkoop. Alles moet je betalen met een automaat die in de kamer staat, want het is de bedoeling dat je niemand tegen komt tijdens je romantische avontuurtje. Wij snapten die automaat natuurlijk niet (allemaal Japans) en dus konden we onze kamer niet uit :). Na een tijdje proberen kwam de Japanse eigenaresse van het hotel ons helpen vanuit een luikje in de deur. Toen we met haar hulp de deur openkregen was ze gauw weer weg :P. Na dit aparte hotel-avontuur hebben we de shuttlebus gepakt en reden we naar Kyoto. Daar werden we afgezet bij onze dormitories en warm opgevangen door de twee huisbazen, een oud Japans koppel dat erg van whiskey houdt (echt, ze drinken elke avond een fles in de woonkamer). We moeten ze “otosan” en “okasan” noemen, wat vader en moeder betekent, en ze zorgen dan ook echt als ouders voor alle studenten die in de dormitories wonen. Zo nemen ze ons de eerste avond uit eten in een echt Japans restaurant, waar we vreemde Japanse pannekoeken met inktvis en mayonaise krijgen. Onze jetlag is nog niet helemaal over, dus ontzettend moe settelen we ons in onze kamertjes (Ward in de dormitory voor jongens, maar we kunnen naar elkaar zwaaien door ons raam :P). Check de fotos van het hotel en het eten!